To, że coś potrafisz, nie oznacza, że nad tym pracujesz. Możesz regularnie pokazywać szpagat na zajęciach, nagrywać kursy, prezentować pozycje na wideo, ciało to zapamięta. Wykonując ruch, wciąż go podtrzymujesz, ale to nie to samo, co jego rozwijanie.
Podczas prowadzenia zajęć czy nagrywania nie jesteś myślami ze sobą. Skupiasz się na uczniach, na tym, czy rozumieją instrukcję, czy ustawiają ciało prawidłowo, czy potrzebują wskazówki. W tym momencie nie analizujesz, co dokładnie czujesz w swoim ciele, jakie mięśnie angażujesz, czy coś mogłoby działać lepiej. Pokazywanie ruchu to sposób na nauczenie go innych, ale nie na jego pogłębianie.
Rozwijanie umiejętności wymaga czegoś więcej. Potrzebujesz czasu, w którym nie myślisz o tym, jak kogoś nauczyć, ale jak samemu poczuć i zrozumieć dany ruch głębiej. To momenty, kiedy możesz eksperymentować, wrócić do podstaw, sprawdzić, co się zmieniło, jakie zależności w ciele pojawiają się, gdy dodasz kontrolę lub zmienisz ustawienie. Bez tego łatwo wpaść w stagnację, zachować zakresy i siłę, ale nie posuwać się naprzód.
To samo dzieje się w nauce języka. Możesz używać go na co dzień, rozmawiać, nawet uczyć innych, ale jeśli nie poświęcasz czasu na poszerzanie słownictwa, analizę konstrukcji, ćwiczenie nowych form, nie rozwijasz się. Płynność nie oznacza wzrostu. Można całe życie mówić w danym języku, ale wciąż pozostawać na tym samym poziomie.
Prowadząc zajęcia, możesz pielęgnować umiejętności, ale nie zastąpi to Twojej własnej praktyki. Rozwój wymaga wnikliwości, czasu dla siebie, analizy ruchu, a przede wszystkim uważności na to, co rzeczywiście dzieje się w Twoim ciele i umyśle. Pokazywanie czegoś innym to nie to samo, co świadome doświadczanie tego w sobie. Jeśli nie poświęcasz na to przestrzeni, nie rozwijasz, tylko utrzymujesz. A to za mało, jeśli chcesz iść dalej.
DJ
