Miałam ostatnio intensywny czas przemyśleń. I zderzyłam się z myślą, która nie była dla mnie wygodna, bo jeszcze do niedawna sama ją głosiłam. Tym bardziej niewygodne jest powiedzenie dziś czegoś trochę innego. Ale to chyba też część uczciwości wobec siebie — pozwolić sobie zmieniać zdanie, kiedy doświadczenie prowadzi w inną stronę.
Przez lata mówiłam, że joga jest wszędzie. W gotowaniu, spacerach, robieniu zakupów, patrzeniu w niebo, sprzątaniu, rozmowach, codzienności. I nadal widzę, skąd to myślenie się we mnie wzięło. Bo to prawda, że praktyka zaczęła wpływać na moje życie poza matą. Uważność, zatrzymanie, obserwacja siebie, większy spokój reakcji, zauważanie napięć, bardziej świadome decyzje — to wszystko zaczęło przejawiać się również w zwykłych momentach dnia.
Ale dzisiaj czuję to trochę inaczej.
Nie uważam już, że joga jest wszystkim. Coraz bliższe jest mi myślenie, że joga dzieje się właśnie na macie. W konkretnej przestrzeni pracy ze sobą. Natomiast życie poza matą jest miejscem, gdzie pielęgnuję, rozwijam albo tracę to, czego nauczyłam się w praktyce.
To na macie uczę się prawdomówności wobec siebie. Widzę, gdzie uciekam, gdzie się oszukuję, gdzie coś odkładam, gdzie działam z rozsądku, a gdzie z przemocowości wobec siebie. To tam najłatwiej zauważyć własne mechanizmy, bo kiedy ciało zaczyna pracować, bardzo trudno jest utrzymać pozory nawet przed samą sobą.
To na macie uczę się relacji ze sobą. Obserwuję swoje reakcje, impulsy, potrzebę kontroli, ambicję, rozdrażnienie, chaos albo odpuszczanie. To tam uczę się też dyscypliny, regularności i decyzyjności — nie tej opartej na karaniu siebie, ale na wyborze tego, co realnie mi służy.
Asana przestała być dla mnie „robieniem pozycji”. Stała się dbaniem o ciało, w którym żyję. O miejsce, które ma mnie wspierać, nie tylko dobrze wyglądać. Pranayama przestała być „techniką oddechową”. Coraz bardziej widzę w niej regulator napięcia, test mojego stanu, sposób obserwowania tego, co naprawdę dzieje się wewnątrz.
Pratyahara, koncentracja, medytacja — to wszystko dla mnie nie wydarza się przypadkiem podczas kupowania pomidorów w sklepie. To są jakości, które rozwijam w praktyce. Czasami bardzo mozolnie. Czasami z frustracją. Czasami z zachwytem. A później obserwuję, jak te jakości zaczynają pojawiać się w życiu poza matą.
I chyba właśnie to jest dla mnie najważniejsza różnica.
Spacer nie jest moją jogą. Ale mogę spacerować z większą obecnością dzięki temu, czego nauczyłam się w jodze.
Rozmowa nie jest moją jogą. Ale mogę słuchać uważniej dzięki temu, że ćwiczyłam uwagę.
Codzienność nie jest praktyką samą w sobie. Jest przestrzenią, w której widać efekty praktyki.
Dzisiaj bliższe jest mi myślenie, że joga jest miejscem świadomej pracy nad sobą. Czasem pięknej, czasem niewygodnej, czasem bardzo konfrontującej. A całe życie poza matą jest tym, co później robię z tym doświadczeniem.
DJ
