Praktyka siłowa nie zawsze rozwija siłę. To zdanie może wydawać się dziwne, bo przywykliśmy oceniać jakość treningu przez pryzmat zmęczenia. Im bardziej jesteśmy zmęczeni, tym bardziej wydaje nam się, że wykonaliśmy dobrą pracę. Nie jestem jednak pewna, czy zawsze tak jest.
Wyobrażam sobie pianistę, który po wielu godzinach ćwiczeń zaczyna popełniać błędy. Albo tatuażystę, którego ręka nadal pracuje, ale precyzja nie jest już taka sama jak kilka godzin wcześniej. W żadnym z tych przypadków rozwiązaniem nie byłoby mocniejsze naciskanie klawiszy czy silniejsze dociskanie maszynki. Problem nie wynika z braku zaangażowania. Problem polega na tym, że pogarsza się jakość wykonania.
Podobne zjawisko można zaobserwować w praktyce. Zmęczenie nie zawsze objawia się tym, że nie jesteśmy w stanie wykonać kolejnego powtórzenia czy utrzymać pozycji. Czasami znacznie wcześniej pojawia się coś innego. Coraz trudniej zachować technikę, oddech wymaga większej uwagi, a ruch przestaje wyglądać tak, jak był zaplanowany. Zadanie jest nadal wykonywane, ale organizm zaczyna szukać innych sposobów poradzenia sobie z nim.
Nie oznacza to automatycznie, że należy przerwać praktykę. Czasem wystarczy na chwilę przenieść uwagę na oddech. Sprawdzić, czy nadal jest obecny i czy nie został zastąpiony samym wysiłkiem. Czasem kilka świadomych oddechów pozwala odzyskać organizację ruchu i kontynuować pracę. Bywa jednak i tak, że najlepszą decyzją jest uproszczenie wariantu. Nie dlatego, że pozycja okazała się za trudna, ale dlatego, że celem było rozwijanie określonej umiejętności.
W praktyce nie rozwijamy przecież samego zmęczenia. Nie rozwijamy zdolności do coraz gorszego wykonywania ruchu. Rozwijamy jakość, koordynację, technikę, umiejętność wykorzystania siły we właściwym miejscu i czasie. Zmęczenie jest częścią procesu, ale nie powinno być jego celem.
DJ
